กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 110 ลงจากเขา
เฉินรั่วรั่วนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ในใจลอบครุ่นคิด เธอรู้ว่าที่โจวจื้อกั๋วพูดมานั้นมีเหตุผล อย่างไรเสียคนจำนวนมากขนาดนี้ก็ยังดูสะดุดตาเกินไป แต่เธอก็ยังรู้สึกว่าการปล่อยคนพวกนี้ไปง่ายๆ เช่นนี้ถือว่าเป็นการเห็นแก่พวกมันมากเกินไป
หากเป็นไปตามนิสัยของเธอ เธออยากจะใช้แผ่นไม้ฟาดพวกมันให้จมดินไปเสียให้หมด เธอรู้สึกเสมอว่าการปล่อยคนพวกนี้ไปในวันนี้ วันหน้าย่อมต้องก่อเรื่องขึ้นมาอย่างแน่นอน
เพียงแต่ต่อหน้าคนของกองกำลังทางการเหล่านี้ เฉินรั่วรั่วก็ไม่สะดวกที่จะลงมือโหดเหี้ยมเกินไปนัก ทำได้เพียงภาวนาว่าวันหน้าคนพวกนี้จะอยู่ห่างจากเธอไปไกลๆ และอย่าได้มาพบเจอกันอีก หรือไม่ก็หวังว่าพวกมันจะไม่มาหาเรื่องเธอเอง มิเช่นนั้นเธอจะไม่ปรานีอีกเป็นอันขาด