กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
หลินเฟิงครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “แกนทองสัมฤทธิ์นี่ไม่ได้พิสูจน์ไปแล้วเหรอครับว่าไม่ใช่สิ่งประดิษฐ์ทางเทคโนโลยี?”
“ผมขอถามนายหน่อย” ไป๋เจิ้งเย่พูด “ถ้าเราเจอวัสดุนิวเคลียร์ในยุคราชวงศ์ชิง หรือยุคก่อนหน้านั้น เราจะเรียกมันว่าอะไร?”
“ของไร้ค่า”
“สารอันตราย”
“นั่นก็เพราะเราไม่เข้าใจมัน”
พอหลินเฟิงได้ยินถึงตรงนี้ รูม่านตาก็เป็นประกาย
เขารู้แล้วว่าครั้งนี้ตัวเองมาถูกที่จริง ๆ
ไป๋เจิ้งเย่เป็นคนมีความสามารถจริง ๆ อย่างน้อยแนวคิดของเขาก็ล้ำหน้ามาก
“ช่างเถอะ ถึงผมพูดไปนายก็ไม่เข้าใจหรอก” เดิมทีไป๋เจิ้งเย่ยังมีอารมณ์ค้างอยู่บ้าง แต่ตอนนี้มันจางหายไปหมดแล้ว