กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ดึกมากแล้ว ประชาชนทั่วไปในเยี่ยนจิงส่วนใหญ่ต่างเข้าสู่ห้วงนิทรา
แต่ภายในตำหนักมังกรทองยังคงสว่างไสว
ชายชรากับโจวเฉวียนหมินนั่งอยู่ตรงนั้น จิบชาครั้งแล้วครั้งเล่า สูบบุหรี่อัดควันแก้กลุ้มไม่หยุด
“คงไม่ใช่ว่าพวกเรามัวแต่ตีกันเองมาตั้งหลายปี สุดท้ายเลยจะโดนกวาดล้างยกรังจริง ๆ หรอกนะครับ” จู่ ๆ โจวเฉวียนหมินก็พูดขึ้น
ชายชราชะงัก ก่อนจะสบถออกมาทันที “นายคิดอะไรให้มันเป็นเรื่องดี ๆ บ้างไม่ได้หรือไง?”
“อย่างเช่นอะไรครับ?”
“ไอ้เมกาที่ทั้งต่ำช้าและหน้าด้านขนาดนั้น เรายังจัดการมันได้เลย ก็แค่มนุษย์ต่างดาว จะไปกลัวอะไร?” ชายชราพูด
โจวเฉวียนหมินยิ้มขื่น ได้แต่จ้องประตูบานนั้นเขม็ง