กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
“หัวหน้าครับ คุณทำแบบนี้ผมเดือดร้อนแย่เลยนะครับ! ช่วยผมเกลี้ยกล่อมหน่อยครับ” ท่านผู้อำนวยการถือโทรศัพท์ กำลังติดต่อสื่อสารกับเฉินไห่ตง
แต่เฉินไห่ตงกลับยิ้มขื่น ๆ พูดว่า “ผมก็คุมเขาไม่ได้อยู่ดีครับ ชั้นยศไม่ถึง ผมรับผิดชอบแค่การอารักขาเท่านั้นครับ”
“งั้น.....”
“เอาละครับ ผมยังมีธุระอยู่ ขอให้โชคดีนะครับ” เฉินไห่ตงพูดทั้งยิ้มแล้ววางสาย
เวลานี้ท่านผู้อำนวยการทำหน้าเหมือนคนจะบ้า แต่สิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือ เฉินไห่ตงก็ทำหน้าเหมือนคนจะบ้าเช่นกัน
ใครจะอยากให้หลินเฟิงขึ้นรายการแบบนี้กันล่ะ ถ้ารักษาความลับได้ก็ต้องรักษา
แต่เมื่อหลินเฟิงเป็นฝ่ายขอเอง ก็ไม่มีทางเลือกแล้ว
เพิ่งวางสาย ท่านผู้อำนวยการก็เห็นหลินเฟิงเดินส่งหยางอันออกมา เขารออยู่ที่เดิมจนหลินเฟิงเดินกลับมา จากนั้นจึงคว้าตัวหลินเฟิงไว้
“หัวหน้ามีธุระจะหาผมเหรอครับ” หลินเฟิงพูด
“นายอย่าเรียกผมว่าหัวหน้าสิ ขนลุกขนพองกันหมดทั้งตัวแล้ว” ท่านผู้อำนวยการรีบว่า