เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 480 เจอตัวแกแล้ว!
ในขณะที่ผู้คนในเผ่ากำลังร้องรำทำเพลงกันอย่างสนุกสนาน จระเข้ยักษ์บนท้องฟ้าที่มหึมาราวกับภูเขาลูกย่อม ๆ ก็เริ่มมีความเคลื่อนไหวในที่สุด
มันค่อย ๆ กระพือปีกเนื้อที่เต็มไปด้วยเกล็ดหยาบกร้าน เคลื่อนตัวเข้าหาคนที่ถูกมัดไว้กับเสาอย่างช้า ๆ จระเข้อ้าปากกว้างราวกับอ่างโลหิต ชั่วพริบตานั้น กลิ่นคาวเหม็นเน่ารุนแรงจนน่าสะอิดสะเอียนก็พัดโชยเข้าปะทะ ราวกับกลิ่นของซากเนื้อที่เน่าเปื่อยมานับพันปีผสมผสานกับกลิ่นโคลนตม
น้ำลายหยดมหึมาหยดลงมาจากปากของมัน กระแทกพื้นจนฝุ่นฟุ้งกระจายไปทั่ว ก่อนจะกลายเป็นแอ่งน้ำเล็ก ๆ บนผืนดิน คล้ายกับจานอาหารที่มันเตรียมไว้ล่วงหน้าสำหรับ “งานเลี้ยงใหญ่” ที่กำลังจะมาถึง
เมื่อผู้คนในเผ่าเห็นเช่นนั้น ก็ยิ่งแสดงท่าทีนอบน้อมอย่างหาที่สุดมิได้ พลันหมอบกราบลงกับพื้นกันทั้งหมด หน้าผากแนบชิดกับผืนดิน ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย เฝ้ารอให้เทพเจ้าในใจของพวกเขารับของเซ่นไหว้ที่เปี่ยมด้วยความเลื่อมใสนี้