เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 426 ยามาตะ ยามาตะ อสรพิษเก้าหัว ตาย!
ยามาตะกับอามาเทราสึสบตากันแวบหนึ่ง ในชั่วพริบตา ร่างทั้งสองก็พลันปะทุกลิ่นอายประหลาดและทรงพลังออกมา
กลิ่นอายนั้นประดุจเปลวไฟนรกสีดำ หมุนวนและอาละวาดอย่างบ้าคลั่ง ราวกับจะเผาทุกสิ่งในโลกให้มอดไหม้จนสิ้น ห้วงอวกาศรอบข้างภายใต้การกระแทกของพลังนี้ดูราวกับรับเอาไว้ไม่ไหว บิดเบี้ยวผิดรูปดั่งกระจกที่แตกร้าว รอยแยกสีดำสนิททีละรอยแผ่ขยายออกไปราวกับใยแมงมุม
จากนั้น กลิ่นอายของทั้งสองก็เริ่มพันเกี่ยวและหลอมรวมกัน ก่อตัวเป็นร่างมหึมาที่ใหญ่โตเหลือคณา เมื่อเพ่งมองให้ดี กลับเป็นอสรพิษเก้าหัวตัวหนึ่ง!
ลำตัวอสรพิษที่คดเคี้ยวอวบอ้วนราวกับเทือกเขา เปล่งประกายโลหะอันเย็นเยียบ เกล็ดเสียดสีกันจนเกิดเสียง “กร๊าก กร๊าก”
บนหัวอสรพิษที่ใหญ่ที่สุดตรงกลาง มีสตรีผู้หนึ่งนั่งอยู่โดยปราศจากเสื้อผ้าปกปิด รูปร่างของนางงดงามอ่อนช้อย ผิวพรรณขาวผ่องราวหิมะ ปล่อยผมยาวดำดั่งหมึกสยายลงอย่างไม่ใส่ใจ แต่หว่างคิ้วและดวงตากลับเผยความเย้ายั่วยวนและชั่วร้ายที่บอกไม่ถูกออกมา
ในมือสตรีนั้นถือขลุ่ยเซียวเล่มหนึ่ง นางค่อย ๆ ยกขึ้นแนบริมฝีปากแล้วเป่าให้ดังขึ้น
เสียงขลุ่ยเซียวดั่งเส้นไหมอ่อนละมุน ปลิวกระจายไปอย่างอ่อนหวานเรื่อยรื่น เสียงนั้นราวกับมีมนตร์วิเศษประหลาด เมื่อเล็ดลอดเข้าหูคนฟังก็ทำให้เลือดในกายพลุ่งพล่านขึ้นในทันใด