เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 312 หลังมหาสงคราม
ทว่าที่ป่าฝนตะวันตกเฉียงใต้อันห่างไกล ภายในอากาศชื้นแฉะอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ต้นไม้สูงเสียดฟ้าแผ่กิ่งก้านบดบังแสงตะวัน เถาวัลย์พันเกี่ยวสับซ้อนกันจนก่อตัวเป็นเขาวงกตตามธรรมชาติ
ผู้อาวุโสหลงและผู้อาวุโสหลินยืนเคียงไหล่กัน ทั้งคู่ผมขาวโพลนทว่าเรือนกายยังคงตั้งตรงราวกับต้นสนเก่าแก่สองต้นที่ยืนหยัดไม่ล้มลง เสื้อผ้าของผู้อาวุโสหลงขาดวิ่นเป็นริ้ว ถูกฉีกขาดเป็นแผลใหญ่หลายแห่งเผยให้เห็นผิวหนังที่เต็มไปด้วยบาดแผล ส่วนใบหน้าของผู้อาวุโสหลินก็เต็มไปด้วยรอยช้ำและรอยขีดข่วน ดาบยาวโบราณในมือยังหลงเหลือคราบเลือดของศัตรูอยู่ ใบดาบเปล่งประกายเย็นเยียบเล็กน้อย
“ในที่สุดก็จบลงเสียที” ผู้อาวุโสหลงถอนหายใจยาว เสียงยังแฝงไว้ด้วยความเหนื่อยล้าที่ปิดบังไว้ไม่มิด