เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย ห้วงอักษร
⬢⬢⬢
ตอนที่ 292 ล่องลอยเนิ่นนาน ได้เวลากลับบ้านแล้ว! (สี่)
เสียงของหลินอี้เฉินก้องกังวานอยู่ในจวนผู้นำอันโหวงเหวงเนิ่นนาน ทุกถ้อยคำล้วนดั่งลูกศรแหลมคมที่ทิ่มแทงเส้นประสาทของผู้คนทั้งหลาย
หญิงผู้นำหน้าซีดเผือดราวกับดิน สองขาอ่อนแรงทรุดลงคุกเข่ากับพื้นดังผลั่ก น้ำตาน้ำมูกไหลอาบ พลางอ้อนวอนด้วยเสียงสั่นเครือ “ไว้ชีวิตด้วย... พวกเรารู้ว่าผิดแล้ว... ได้โปรดปล่อยพวกเราไปเถอะ...”
หากหลินอี้เฉินกลับไม่ได้ยินคำอ้อนวอนของนางแม้แต่น้อย สายตามุ่งมั่นทอดมองไปยังแดนไกล แววตาส่องประกายด้วยความเชื่อมั่นอันแน่วแน่ต่อการรวมชาติให้เป็นหนึ่ง และความหวังอันงดงามต่ออนาคตของผืนดินนี้
“นับจากนี้เป็นต้นไป แผนการทั้งมวลที่จ้องแบ่งแยกประเทศจะถูกบดขยี้ให้สิ้นซาก เกาะนอกจะกลับคืนสู่อ้อมอกของปิตุภูมิ!