บทที่ 170: ความเสมือนและความเป็นจริง

บทที่ 170: ความเสมือนและความเป็นจริง

ในเวลานี้ ที่สำนักงานรองอธิการบดีเขตเหนือ

หมิ่นชิงเหอเดินไปที่หน้าต่างสำนักงาน จุดบุหรี่บางมวนขึ้นมา สูดควันเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ครุ่นคิด

สำหรับปัญหาของต้าหยาน หากให้เธอพูด มันก็ง่ายมาก

ไม่มีอะไรมากไปกว่าการประชาสัมพันธ์ที่ยังไม่ดีพอ อิทธิพลในระดับนานาชาติอ่อนแอ และขาดบุคคลผู้ทรงอิทธิพลระดับโลกด้านวัฒนธรรมที่เป็นของตัวเอง

พลังในการส่งออกวัฒนธรรมยังไม่เพียงพอ

ไม่มีฮอลลีวูดเป็นของตัวเอง และไม่มีช่องทางเผยแพร่ที่สามารถชี้นำกระแสสังคมกระแสหลักทั่วโลกได้

ยิ่งไปกว่านั้น ในสายตาของหมิ่นชิงเหอ แม้นักศึกษาเขตเหนือทุกคนจะมีผลการเรียนไม่เลว แต่การหางานก็เป็นปัญหาใหญ่มาโดยตลอด

ขณะเดียวกัน คลื่นยุคสื่อด้วยตัวเองก็กำลังถาโถมเข้ามา คนธรรมดานับไม่ถ้วนสร้างธุรกิจจากเนื้อหา จนมีอิสรภาพทางการเงินได้สำเร็จ

วงการภาพยนตร์ทั้งหมดเองก็ได้รับผลกระทบจากเอไอ ต้นทุนลดลงอย่างมาก ขณะที่ผลิตภาพเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล