กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 152: ข่มขวัญห้าเขตสามเกาะ
เมื่อครู่นี้เอง ภายในห้องทำงาน หลังจากหวังป้าเทียนบุกพังประตูเข้ามาและด่าจางจื้อเทาว่าเป็นไอ้หมาแก่หน้าเลือด
เขาไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้แก้ตัวด้วยซ้ำ แต่ดึงผ้าจากไม้ถูพื้นในห้องน้ำมายัดปากจางจื้อเทาทันที
จากนั้นหวังป้าเทียนก็กระชากผมของเขา ลากเขามาต่อหน้าประตูคณะวิทยาศาสตร์ชีวภาพ ท่ามกลางสายตาของเหล่านักศึกษาที่มามุงดู
และสิ่งที่รอจางจื้อเทาอยู่ที่นี่ก็คือโม่หินที่หวังป้าเทียนเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว!
ต่อหน้าทุกคน หวังป้าเทียนหยิบแส้ออกมา แล้วสั่งให้จางจื้อเทาเริ่มลากโม่หิน
เมื่อต้องเผชิญกับการเหยียดหยามเช่นนี้ จางจื้อเทาย่อมไม่ยอมให้ความร่วมมือ
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นนักวิชาการ!
ลูกผู้ชายฆ่าได้ แต่หยามไม่ได้!
จางจื้อเทากระชากผ้าที่อุดปากออก แล้วเดือดดาลจนแทบคลั่ง