บทที่ 114: เส้นทางที่เคยเดินผ่านมา

บทที่ 114: เส้นทางที่เคยเดินผ่านมา

ใบหน้าแรกที่ลอยขึ้นท่ามกลางแสงไฟ คือใบหน้าของตัวเองในวันที่เพิ่งเข้ามหาวิทยาลัยจิงไห่

ตอนนั้นหวังจิ้งชิวยังเป็นเด็กสาวจากเมืองเล็กที่สะพายกระสอบสานมาถึงจิงไห่ ไม่รู้จักอะไรสักอย่าง

เธอพูดด้วยสำเนียงบ้านเกิดเข้มข้น แค่เปิดปากก็ถูกคนอื่นหัวเราะเยาะแล้ว

เหมือนกับซ่านถงถงที่ไม่รู้อะไรเลย กลัวไปหมดทุกอย่าง แม้แต่การซื้อผ้าอนามัยสักห่อก็ยังต้องรวบรวมความกล้าอยู่นาน

โชคดีที่เธอได้เจอเพื่อนร่วมห้องที่ใจดีมากหลายคน คอยชี้แนะเธอทีละนิด

สอนเธอใช้เครื่องซักผ้า วิธีแตะบัตร วิธีทักทายป้าแม่บ้านหอพัก และวิธีเอาตัวรอดในเมืองใหญ่

“จิ้งชิว! เธอพูดภาษาจีนกลางเพี้ยนอีกแล้วนะ!”

“จิ้งชิว! หมูตุ๋นในโรงอาหารไม่เผ็ด เธอกินได้แน่นอน!”