บทที่ 93: ความตกตะลึงของหานเจิ้นกั๋ว

บทที่ 93: ความตกตะลึงของหานเจิ้นกั๋ว

หลังจากหวังป้าเทียนวางสาย เฉาเว่ยหมินยืนนิ่งอยู่กับที่สามวินาที

วินาทีต่อมา เขาก็พุ่งตรงเข้าไปในห้องทำงานของหัวหน้าทันที

เขาเล่าเรื่องที่หวังป้าเทียนบอกให้หลิวกั๋วชิ่ง หัวหน้าโดยตรงของตนฟังแบบไม่ตกหล่นแม้แต่คำเดียว

ไม่ใช่ว่าเขาไม่อยากโทรหาผู้นำระดับกรมโดยตรง

ประเด็นคือ ในฐานะข้าราชการระดับหัวหน้าส่วนตัวเล็ก ๆ เขาไม่มีช่องทางติดต่อส่วนตัวกับคนระดับนั้นเลย

ต่อให้ฝืนใจโทรไป อีกฝ่ายก็คงคิดว่าเขากำลังเล่าเรื่องตลกไร้สาระ

แม้แต่หลิวกั๋วชิ่ง หัวหน้าของเขาซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่ระดับกอง ตามขั้นตอนก็ทำได้เพียงรายงานงานต่อผู้นำระดับกรมที่รับผิดชอบหรือรองหัวหน้าเท่านั้น

แต่ต้องมีตำแหน่งระดับนี้เสียก่อน จึงจะมีช่องทางโทรเข้ามือถือส่วนตัวของผู้นำระดับกรมได้โดยตรงเมื่อเกิดเหตุฉุกเฉินร้ายแรงเป็นพิเศษ