กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 52: การชักชวนของกู้เจิ้นซาน
แค่หวังป้าเทียนพูดประโยคเดียว กู้เจิ้นซานก็แทบจะฉี่ราด
วินาทีถัดมา ก่อนที่เขาจะทันเอ่ยปากเกลี้ยกล่อม หวังป้าเทียนก็เดินตรงไปหาผีคลั่ง บีบคางอีกฝ่ายขึ้นมา แล้วใช้นิ้วแหวกเปลือกตาเพื่อพินิจดวงตาอย่างละเอียด
“อืม... ม่านตาสีชมพูอ่อน แถมยังติดฟ้าอ่อนนิด ๆ”
“ตอนแรกนึกว่าเป็นพวกทรงซ่าเหมยเท่อซะอีก ที่แท้ก็เป็นโรคผิวเผือก น่าสงสารจริง ๆ”
ระหว่างพูด หวังป้าเทียนก็ล้วงเงินสิบหยวนออกจากกระเป๋า แล้วยัดใส่มือผีคลั่งตรง ๆ
“ไสหัวไปซะ ต่อจากนี้ผู้ใหญ่จะคุยกัน เด็กอย่างแกไม่เหมาะจะอยู่ที่นี่ ไปซื้ออมยิ้มกินเถอะ”
คราวนี้กู้เจิ้นซานถึงกับปล่อยออกมาอีกสองหยดจริง ๆ
เขารีบก้าวยาว ๆ พุ่งไปตรงหน้าหวังป้าเทียน แล้วก้มตัวอย่างนอบน้อม
“พี่ใหญ่! พี่ใหญ่! เด็กคนนี้เป็นหลานชายห่าง ๆ ของผมเองครับ! สนิทกับผมมากครับ!”