บทที่ 92 นี่มันเรื่องที่คนปกติเขาทำกันงั้นรึ?

บทที่ 92 นี่มันเรื่องที่คนปกติเขาทำกันงั้นรึ?

"คือว่า... เรื่องนั้น..." นักบวชสาวทำอะไรไม่ถูกอย่างสิ้นเชิง รู้สึกราวกับในอกมีลูกกวางน้อยกำลังกระโดดโลดเต้นไม่หยุดจนแทบจะทะลักออกมาข้างนอก

คุณกาวิน ทั้งหล่อเหลา ทั้งสง่างามผ่าเผย

ไม่ได้สิ จะพูดแบบนั้นได้อย่างไรกัน? น่าอายจะตายไป

คุณกาวิน ท่านเป็นคนดีมาก

นี่มันไม่ฟังดูเกรงใจเกินไปหน่อยหรือ คุณกาวินเป็นคนดี นั่นเป็นเรื่องที่ทุกคนรู้อยู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องให้ตนเองมาเน้นย้ำอีก

คุณกาวิน ท่านใจร้ายจังเลย

หากพูดประโยคนี้ออกไป ตัวนางคงต้องระเบิดตูมตรงนี้แล้วไปเข้าเฝ้าท่านเทพแห่งความทุกข์ทรมานอิลมาเทอร์แน่ๆ

"เจ้าแค่บอกมาก็พอ ว่าข้าเป็นคนดีหรือไม่?" กาวินเปลี่ยนคำถามปลายเปิดให้กลายเป็นคำถามปรนัยแบบเลือกตอบ เพราะเขาสังเกตเห็นว่า คำถามเมื่อครู่นี้มันชักจะดูคลุมเครือและชวนให้คิดไปไกล ขืนปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป นักบวชสาวคงได้สุกงอมจนตัวระเบิดควันออกหูแน่

นักบวชสาวที่แทบจะสูญเสียความสามารถในการคิดไปหมดแล้ว พยักหน้ารับอย่างถี่ยิบ "ใช่ค่ะ คุณกาวินย่อมเป็นคนดีแน่นอน เป็นคนดีเทียบเท่ากับหัวหน้านักบวช และดีเหมือนกับคุณพ่อคุณแม่ของข้าเลยค่ะ"