เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 11 ความทรหด
ว่ากันว่าความกลัวทั้งหมดล้วนเกิดจากสิ่งที่ไม่รู้จัก
แต่ถ้าหากเรารู้ทุกอย่างแล้ว เรายังจะรู้สึกกลัวอยู่อีกไหม?
ลู่ซิ่วตอบไม่ได้ว่ากับเรื่องอื่นจะเป็นอย่างไร แต่ในตอนนี้ เธอกำลังรู้สึกกลัวอยู่เล็กน้อย... ทั้งที่รู้ดีว่าอีกเดี๋ยวมีอาจะทำอะไร และตัวเธอเองต้องทำอะไรบ้าง แต่ก็ยังอดกลัวไม่ได้อยู่ดี
สิ่งที่เธอกลัวไม่ใช่การเปลี่ยนร่างของมีอา แต่เป็นการต่อสู้ต่างหาก
นับตั้งแต่ข้ามมิติมา ครั้งแรกที่ได้เห็นรูปร่างหน้าตาของตัวเองในกระจก ลู่ซิ่วก็รู้สึกต่อต้านการต่อสู้มาโดยตลอด แม้จะอยู่ในโลกที่คล้ายกับเกมก็ตาม เธอก็ยังไม่อยากต่อสู้อยู่ดี
เพราะมันไม่เหมาะกับเธอเลยจริง ๆ... เมื่อมองใบหน้าของเด็กสาวที่ทั้งงดงามและมีดวงตาใสกระจ่างในกระจก ลู่ซิ่วถึงกับกลัวว่าหากออกหมัดสุดแรงไปจริง ๆ หมัดนั้นอาจกลายเป็นแค่หมัดเบา ๆ ที่แทบไม่ต่างจากการจั๊กจี้อีกฝ่าย
เรื่องนี้อาจเป็นอคติที่เกิดขึ้นจากความคิดเดิม ๆ ของเธอ แต่ก็โทษเธอไม่ได้ เพราะในชาติก่อนเธอไม่ได้มีรูปร่างหน้าตาแบบนี้เสียหน่อย นี่จึงเป็นเหตุผลที่เธอไม่เคยเข้าไปลุยดันเจี้ยนระบบมาก่อน
แต่ตอนนี้ การต่อสู้เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้แล้ว...
ลู่ซิ่วเริ่มรู้สึกเสียใจขึ้นมาจริง ๆ ที่ตอนสร้างดันเจี้ยน เธอเอาฉากต่อสู้ดุเดือดทั้งหมดจากเกมใส่เข้ามาด้วย ท้ายที่สุดแล้ว อีธาน วินเทอร์ ก็เป็นคนที่น่าสงสารจริง ๆ ไม่ว่าจะเป็นผลงานภาคไหน นอกจากช่วงต้นของภาคสองแล้ว เขาแทบไม่เคยมีวันดี ๆ กับเขาเลย