กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
โม่เสี่ยวโหรวออกจากห้องผู้ป่วย สะบัดแขนบอร์ดี้การ์ดที่ลากเธอออกมา แล้วโทรหาหวังอวี้จวิน
“อวี้จวิน ทุกอย่างจบแล้ว เย่เส้าเฉียงเจ้าสารเลวคนนี้ทำพินัยกรรม ยกบริษัทให้เย่ซูหมดแล้ว... อะไรนะ? ยังจะให้ฉันอยู่ดูแลเขาต่อไปอีกหรือ? เป็นไปไม่ได้ เขารังแกเราสองแม่ลูกถึงขนาดนี้ เปล่าประโยชน์ที่ฉันอยู่เป็นเพื่อนเขามาหลายปีขนาดนี้... ฮือ ๆ!” พอพูดถึงท้ายที่สุดโม่เสี่ยวโหรวก็ร้องไห้เช็ดน้ำตา จ้องประตูห้องผู้ป่วยอย่างเคียดแค้น สวมรองเท้าส้นสูงเดินสะบัดจากไป
หวังอวี้จวินรู้จักนิสัยของโม่เสี่ยวโหรวดี จึงได้แต่โทรให้อีกคนไปดูแลเย่เส้าเฉียงที่โรงพยาบาล