กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“หินพวกนี้คุณภาพไม่เลว ประมาณห้าล้านหยวนได้ แต่ต้องเปิดออกดูก่อน ท่านเว่ยค่อยตัดสินว่าฉันประเมินถูกหรือไม่”
“ห้าล้าน?” เหอตงเยวี่ยไม่พอใจ ต่ำกว่ามูลค่าที่เขาคาดไว้
“ชิ้นนี้ไม่ได้” เซียวเสวี่ยชี้ไปที่ชิ้นหนึ่ง บอกเหตุผลกับเขา “มันฉุดมูลค่ารวมลง”
เหอตงเยวี่ยให้ลูกน้องไปเปิด แล้วค่อยยืนยันว่าที่เซียวเสวี่ยประเมินไว้ถูกหรือไม่ ส่วนเซียวเสวี่ยมาดูถึงที่นี่ มาก็มาแล้ว จะกลัวเธอดูอีกหรือ?
เหอตงเยวี่ยยังค่อนข้างมั่นใจในการสะสมพวกนี้ แต่เห็นเซียวเสวี่ยหยุดอยู่หน้าภาพวาดภาพหนึ่งแล้วส่ายหน้าไม่หยุด “ท่านเว่ยก็ชอบภาพวาดขุนเขาสายน้ำด้วยหรือ?”
“ภาพนี้…”
“ภาพนี้ลอกเลียนได้ดี ยังไงก็มีประวัติศาสตร์เกือบร้อยปี ท่านเว่ยต้องชอบถึงได้มีการสะสมไว้ใช่ไหม!”