กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
เหล่าหลี่ก็ยืนอยู่หน้าประตูพร้อมกับเซียวเสวี่ยและเย่ซู ไอสองทีเพื่อเตือนคนทั้งสองข้างใน แล้วจึงผลักประตูเปิดออก
เซียวเสวี่ยตามเย่ซูเข้าไปในห้อง ไม่คิดว่าเธอจะทิ้งภาพจำที่ไม่ดีให้เย่เส้าเฉียงขนาดนี้ ส่วนเรื่องที่ว่าเธอจะหลอกเย่ซูนั้น จิตใจของเธอไม่ได้มากกว่าเย่ซูเลย เธอต่างหากที่เป็นฝ่ายถูกหลอกง่าย
เย่เส้าเฉียงเห็นพวกเขาเข้ามาก็ยังไม่ชอบหน้าเซียวเสวี่ย “พ่อ ผมไปก่อน”
เห็นเย่เส้าเฉียงสะบัดแขนเสื้อจากไป เซียวเสวี่ยลูบจมูก รังเกียจก็รังเกียจเถอะ ขอแค่เย่ซูไม่รังเกียจเธอก็พอ
เย่ซูขมวดคิ้ว “ไม่ต้องใส่ใจ เขามองคนไม่เคยแม่น”
เซียวเสวี่ยพยักหน้า ใครจะรู้ว่าเย่เส้าเฉียงยังไม่ทันไปไกล ได้ยินคำนี้ก็หันกลับมา
“เจ้าเด็กเหลือขอ เมื่อกี้แกพูดว่าพ่อว่าอะไรนะ”