กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“งั้นคุณก็ไปหาด้วยตัวเองเถอะ!” เซียวเสวี่ยไม่พูดมากกับเขาอีก เงื่อนไขนั้นเธอไม่มีทางตอบตกลง
“ฉันรู้ว่าป้ายทองคำนี้มีความหมายพิเศษกับคุณ คุณเอามันเป็นของแทนใจกับคนในดวงใจซ่างเหรินมาตลอด” เวินมู่เฟิงใช้นิ้วลูบป้ายทองคำ “ไม่อยากได้คืนแม้แต่นิดเดียวจริง ๆ หรือ?”
เซียวเสวี่ยที่กำลังจะไปหยุดชะงัก สิ่งนี้ควรเป็นของเย่ซู แต่เธอตัดสินใจแลกมันไปครั้งหนึ่งแล้ว หากเอากลับคืนได้เธอต้องเอากลับแน่ แต่จะให้คนอื่นไปเสี่ยงชีวิตเพราะเรื่องนี้ไม่ได้
“ฉันให้เวลาพิจารณาคุณสองวัน” เวินมู่เฟิงไม่รีบไป เขาพูดคุยกับเธอ “โทรหาฉันได้ทุกเมื่อ”
สองวันถัดมา เซียวเสวี่ยใจลอยอยู่บ้าง แม้แต่หลินเจียยังสังเกตออก