กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
หลังอาหาร ทุกคนยังอยู่ในบ้านดื่มชาพลางคุยเล่นกันอยู่ เย่ซูโอบเซียวเสวี่ยเข้ามาในอ้อมกอดแล้วนั่งลงบนขั้นบันไดในลานบ้าน
“คืนนี้ฉันอยู่ไม่ได้” เย่ซูพูดกับเธอเบา ๆ
“อืม!” เซียวเสวี่ยพิงเขาไว้ แค่งยหน้าก็มองเห็นคางของเขา
“ฉันอยากสร้างบ้านแบบสมัยใหม่สักหลัง ต่อไปเธอจะได้มาอยู่กับฉัน”
“อืม!”
“ภรรยา!” เย่ซูเรียกเธอเบา ๆ ครั้งหนึ่ง
“อืม!” เซียวเสวี่ยอยู่ในอ้อมกอดเขาแบบนี้ ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้น ขอแค่จนพื้นที่รกร้างฟ้าดินดับสูญก็ยังดี
เย่ซูก้มลง ประกบจูบปิดปากที่เอาแต่ตอบว่าอืมของเธอ
ผ่านไปเนิ่นนาน เย่ซูจึงปล่อยเธอ “พรุ่งนี้เปิดกิจการ ฉันจะไปแต่เช้าหน่อย”
เซียวเสวี่ยหน้าแดง หัวใจยังเต้นเร็ว พลางนึกย้อนถึงความรู้สึกจากการจูบเมื่อครู่ “อืม!”