ตอนที่ 117 ไร้กฎเกณฑ์

“คุณผู้ชายชิงอี อย่าโมโหเลย! ราคาที่ฉันให้สมเหตุสมผลนะ!” เซียวเสวี่ยหัวเราะเสียงหวาน “ฉันได้ยินว่าหนึ่งเดือนก่อน บริษัทประมูลหงถูแห่งฮ่องกงเคยประมูลชามเครื่องเคลือบสีเดียวที่เป็นของใช้ในราชสำนักสมัยเฉียนหลงแบบนี้ใบหนึ่ง ตีเป็นเงินหยวนเกือบ 580,000 เลยนะ ชิ้นนี้แย่ที่สุดก็ต้องเกินตัวเลขนี้ใช่ไหม!”

พูดแบบนี้ออกมา ทำให้ผู้เสนอราคาทั้งหลายตกใจ หากร้านหยกหอมซื้อของชิ้นนี้ไป แล้วส่งต่อไปยังบริษัทประมูลที่ฮ่องกง มูลค่าจะเพิ่มมากกว่าสองเท่าแค่ไหน พวกเขาไม่ได้ยินข่าวลือใด ๆ เลย

“การค้าดี ๆ แบบนี้ ไม่ทำก็น่าเสียดายเกินไป คุณพูดได้ยังไงว่าฉันทำตัวเป็นปฏิปักษ์! ฉันเป็นคนค้า ทำเพื่อร่ำรวยเท่านั้น” เซียวเสวี่ยยอมรับว่าตัวเองสามัญ ไม่สามารถร่วมเส้นทางเดียวกับคนที่ถือตัวสูงส่งเช่นนี้ได้