ตอนที่ 70 ยัยหนูน้อยช่างหลอกง่าย

“เธอเรียกฉันว่าสหายแล้ว งั้นเรามาทำความรู้จักกันหน่อยสิ! ฉันชื่อหวังอวี้จวิน มาจากเมืองจักรพรรดิ” ชายคนนี้ยังโอ้อวดฐานะและอำนาจวาสนากับเธอ พลางดึงแขนเสื้อของเธอไว้

“ปล่อยมือ ถ้ายังตามฉันมาอีก ฉันจะตะโกนเรียกคน!” ในกระเป๋านักเรียนของเซียวเสวี่ยยังมีเครื่องเคลือบ มือก็ถือแท่นวางพู่กัน ไม่อยากให้เขามากระชากดึง

“ได้ ฉันจำเธอไว้แล้ว เราต้องได้เจอกันอีกแน่!” หวังอวี้จวินปล่อยมือ มองใบหน้างดงามจนหาที่เปรียบไม่ได้ของเธอ แววตาไหวระริกแฝงความขุ่นเคือง ริมฝีปากแดงระเรื่อโดยไม่ต้องแต้มสี ยามเผยอและเม้มเหมือนมีกลิ่นหอมระบายออกมา เขาคบแฟนมาหลายคน แต่ไม่เคยมีใครเพียงแค่ยิ้มหรือขมวดคิ้วก็ทำให้ใจเขาเต้นระริกได้ถึงเพียงนี้ ถึงขั้นทำให้เขาต้องขวางเธอไว้กลางถนนใหญ่