กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
ในห้อง เซียวโยวหรานเห็นเซียวเสวี่ยกลับมา จึงถามขึ้นว่า “กลับมาเร็วขนาดนี้เลยหรือ”
เซียวเสวี่ยพยักหน้า มุมปากมีรอยยิ้ม “ยาย เย่ซูบอกให้ฉันเรียกเขาว่าพี่ชายต่อจากนี้!”
เซียวโยวหรานได้ยินก็ดีใจจนวางพื้นรองเท้าในมือลง “จริงหรือ”
“อือ!” เดิมทีเซียวเสวี่ยก็ดีใจอยู่ แต่ก็รู้สึกว่าขาดอะไรไปบางอย่างในใจ
“ดีแล้ว! ต่อจากนี้ก็ไม่มีใครกล้าพูดคำครหาแล้ว เธอว่าไหมคนในหมู่บ้านก็ว่างเกินไป เธอกับเย่ซูเป็นนักศึกษาด้วยกันแค่ทบทวนหนังสือด้วยกันเป็นอะไรไป? ต้องบอกว่าเข้าใกล้กันเกินไปจะเกิดเรื่อง เด็กคนนี้ยังอายุเท่าไร! จะมีจิตใจคดโกงแบบผู้ใหญ่ได้ยังไง…” เซียวโยวหรานก็สบายใจ เริ่มบ่นพล่ามอย่างอารมณ์ดี