กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
หวังกวนไห่พยักหน้ายิ้ม “ยัยหนูพูดก็ถูก จะส่งมอบให้รัฐก็ต้องเก็บรักษาให้ดี ให้เธอเล่นสองวันก็ได้ ยังไงก็เป็นของที่เธอเก็บมา แต่ต้องเก็บให้ดี อย่าให้กระแทกหรือชนเข้า!”
“เรื่องนี้ท่านวางใจได้ ฉันรักของเก่าและเครื่องหยกมาก” เซียวเสวี่ยยิ้มสดใส
เย่ซูห้ามไม่ได้ ไม่พอใจก็ทำอะไรไม่ได้ “พอใจแล้วก็กลับวันนี้เลย การเรียนยังต้องรีบทำ”
“ได้!” เซียวเสวี่ยพยักหน้า จะเอาตราหยกใส่กระเป๋านักเรียน
“ให้ฉัน ฉันช่วยเธอถือ” เย่ซูยื่นมือไปขอจากเธอ สีหน้าเย็นชา “ชอบตราประทับไว้วันหลังฉันจะสลักหินโซ่วซานให้สักอัน!”
“อย่างนั้นก็ดีสิ!” เซียวเสวี่ยหยิบตราหยกออกมาส่งให้เขาอย่างว่องไว คิดว่าเขาก็ชอบของแบบนี้เหมือนกัน อยากศึกษาดู