กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
“ป้า ผมได้ยินว่าหมูบ้านป้าตาย เลยมาดู” หลี่ต้าจ้วงเห็นชวีหมิงอยู่ ก็ยิ้ม “หมอชวีก็อยู่นี่ด้วย ไม่มีอะไรแล้ว ดึกแล้วคุณกลับบ้านเถอะ วันหลังผมจะเลี้ยงสุราคุณ”
ชวีหมิงขมวดคิ้ว เลขาธิการคนนี้ดูเหมือนจะจัดการเรื่องนี้ เขาอยู่ต่อก็ไม่มีประโยชน์ จึงพูดกับเซียวโยวหราน “งั้นก็ได้ ป้า ผมไปก่อน มีธุระอะไรก็เรียกผมได้เลย”
“ได้ ๆ ไปดี ๆ” เซียวโยวหรานส่งเขาสองก้าวถึงนอกประตู
ตอนนี้ฟ้ามืดแล้ว ตะเกียงม้าดวงเดียวในลานก็ดูสว่างเป็นพิเศษ
เซียวเสวี่ยไม่ยกม้านั่งให้หลี่ต้าจ้วงนั่งด้วยซ้ำ แค่มองว่าอยากทำอะไร?
เซียวโยวหรานหันกลับมาเดินเข้ามา หลี่ต้าจ้วงก็เอ่ยขึ้น “ป้า เรื่องหมูปล่อยให้กองงานจัดการเถอะ! เรื่องเงินค่าหมู ถ้าไม่ไหวจริง ๆ กองงานจะออกให้ป้าเอง!”