เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันสีชาด
เซียวเสวี่ยได้ยินยายออกไปปิดประตูใหญ่แล้วจากไป เธอมองเห็นกำไลหยกที่ข้อมือ กำไลนี้มาจากไหน? ดูเหมือนเป็นสิ่งของที่จู่ ๆ ก็มีขึ้นมาโดยไม่รู้สาเหตุ
ความทรงจำของเธอส่วนใหญ่คือช่วงเวลาที่ได้อยู่กับยาย ยายดูแลบ้านได้และมือก็ประณีต เสื้อผ้าและรองเท้าของเธอล้วนเป็นสิ่งที่ยายเย็บให้ทีละเข็มทีละด้าย ธัญพืชในบ้านไม่พอกิน แต่ยายก็ยังทำเป็นเมนูแปลก ๆ ใหม่ ๆ ของอร่อยก็ให้เธอก่อน เพื่อให้เธอมีกินมีใช้และจ่ายค่าเล่าเรียน ยายขายธัญพืชไปเท่าไร ยืมเงินมาเท่าไร ก็ไม่เคยบอกเธอ
เซียวเสวี่ยลงจากเตียง เดินไปที่ไหข้าวแล้วเปิดฝา ข้างในว่างเปล่าแล้ว ไหแป้งที่อยู่ข้าง ๆ เธอเองก็เปิดฝาดู เหลือเพียงแป้งข้าวโพดกับมันเทศตากแห้งนิดหน่อย ส่วนอย่างอื่นเธอไม่ต้องดูก็ได้ ส่วนใหญ่ก็คงว่างเปล่าเหมือนกัน