กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พวกเขาเองก็เหมือนกับอวี๋ทิงถัง เป็นตัวตนที่ไม่ได้รับการยอมรับจากโลกใบนี้
เพียงแต่กรณีแรกคืออุบัติเหตุ ส่วนกรณีหลังคือเคราะห์ร้ายจากการถูกฝืนเปลี่ยนชะตาชีวิต
ไม่มีใครรู้ว่าอวี๋จ้าวชิงจะฟื้นขึ้นมาเมื่อไร อาจจะเร็ว ๆ นี้ หรืออาจจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย
แต่อวี๋ทิงถังเชื่อมั่นในตัวพี่ใหญ่ เขาจะต้องตื่นขึ้นมาในเช้าตรู่ที่แสงแดดสดใส แล้วเอ่ยทักทายอรุณสวัสดิ์กับเธออย่างแน่นอน
เหมือนดั่งเช่นวันวาน
เธอเก็บกำไลข้อมือบนพื้นขึ้นมา พลันนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นได้ “เดี๋ยวนะ การรับรู้ความรักของฉัน ดูเหมือนเซี่ยสือเฟิงจะยังไม่ได้คืนให้ฉันนี่นา ฉันจะไปตามหาเขาได้ที่ไหนกันเนี่ย??”
เมฆบนท้องฟ้ายามราตรีแปรเปลี่ยน ก่อตัวเป็นตัวอักษรแถวหนึ่งตอบกลับเธอ
“ฉันช่วยเก็บรักษาไว้ให้ รอเธออายุแปดสิบปีแล้วค่อยคืนให้นะ”
อวี๋ทิงถัง : ?
อวี๋ชีโจว : โห ความคิดดีนี่!