เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อยากกลับอารามเต๋าไปนอนหลับให้เต็มอิ่มสักตื่นจริง ๆ
อวี๋ทิงถังยกมือขึ้นเช็ดปาก ตอนนี้เธออยู่ในสถานะกายาดวงจิต สิ่งที่กระอักออกมาจึงไม่ใช่เลือดธรรมดา
ต้องรีบกลับเข้าร่างของตัวเองให้เร็วที่สุด…
ในขณะที่เธอกำลังคิดอยู่นั้น ท้องฟ้ายามค่ำคืนเหนือศีรษะก็เปลี่ยนไปอีกครา
บนม่านสวรรค์อันมืดมิดปรากฏวงรัศมีแสงแผ่เป็นวง ๆ ดูศักดิ์สิทธิ์และผุดผ่อง ทอดสายตามองสรรพสิ่งในใต้หล้าลงมาอย่างเงียบสงบ
ระบบกล่าวกับอวี๋ทิงถังขึ้นมาลอย ๆ ว่า “จิตสำนึกของโลก จุติลงมาแล้ว”
เธอไม่มีโอกาสแล้ว
ขนาดตอนที่เธออยู่ในสถานะสมบูรณ์พร้อมยังต้านทานจิตสำนึกของโลกไม่ไหว นับประสาอะไรกับสภาพบาดเจ็บทรุดโทรมในตอนนี้
อวี๋ทิงถังยืนอยู่บนที่สูง เงยหน้ามองฟ้า ใบหน้าเล็กเรียบเฉยอย่างผิดปกติ
เธอคิดในใจ ฟ้านี่มันช่างฟ้าจริง ๆ ฟ้าประหนึ่งท้องฟ้าเลยเชียว