กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
โซ่เงินเส้นที่แกว่งไกวแนบกระดูกไหปลาร้าของเจียงฝูเย่อยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน บัดนี้ได้นอนนิ่งอยู่บนฝ่ามือของอวี๋ทิงถัง
ลูกทรงกลมกะทัดรัดที่ประดับอยู่ด้านบนเปิดอ้าออก ความลับที่ซ่อนอยู่ภายในปรากฏสู่สายตาจนหมดสิ้น
อวี๋ทิงถังเพิ่งจะคิดเอ่ยปากถามศิษย์พี่ว่าของสิ่งนี้ได้แต่ใดมา โซ่เหล็กที่คลายตัวออกพลันส่งเสียงดังกราว
พวกมันก่อร่างเป็นทรงดอกบัวห่อหุ้มเจียงฝูเย่ไว้ข้างใน มิดชิดแน่นหนาจนลมไม่อาจเล็ดลอด
อวี๋ทิงถังถึงกับอึ้งค้าง
“ศิษย์พี่?”
“เจียงเย่เย่?”
“ทำแบบนี้นายจะขาดใจตายเอานะ ฮัลโหล?”
ดอกบัวเหล็กนิ่งสนิทไม่กระดิก ราวกับตั้งท่าว่าหากเธอยังไม่ไป เขาก็จะกลั้นหายใจต่อไปจนกว่าเธอจะยอมถอย
อวี๋ทิงถังมองลูกทรงกลมในมือ แล้วมองไปยังลูกแก้วเอลฟ์ของศิษย์พี่อีกที