กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อวี๋ชีโจวนั่งอยู่บนพรมด้วยความสะลึมสะลือ เสียงขึ้นจมูกอู้อี้อย่างหนัก “โลดแล่นอะไรนะ?”
“โลดแล่นพเนจรสุดหล้าฟ้าเขียวไง”
“???”
พอถึงเวลาสิบโมงครึ่ง อวี๋ทิงถังและอวี๋ชีโจวก็ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ออกเดินทางจากประเทศ Y ตรงเวลาเป๊ะ
ข่าวคราวว่าพวกเขาออกเดินทางอย่างปลอดภัยถูกส่งเข้าไปยังโทรศัพท์มือถือของเหวินอวี้หาน
เหวินอวี้หานนั่งอยู่ในห้องทำงาน กดเปิดดูรูปถ่ายตอนขึ้นเครื่องที่ผู้ใต้บังคับบัญชาส่งมา
อวี๋ทิงถังถูกลมแรงพัดเส้นผมปิดหน้าปิดตาเต็มไปหมด แม้จะมองไม่เห็นสีหน้า แต่ก็สัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังในชีวิตของเธออย่างชัดเจน
เหมือนหนูตะเภาผมชี้ฟูไม่มีผิด
เหวินอวี้หานหลุดหัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่
มิน่าล่ะอวี๋จ้าวชิงถึงได้เอาแต่พูดถึงน้องสาวแทบทุกวี่วัน