กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เสี่ยวเยี่ยนหลานเซิงได้ยินคำนี้ มือก็สั่นจนเผลอโยนเธอทุ่มกลับลงไปในทะเล
“เธอจะกินอะไรนะ ฉันถามว่าเมื่อกี้เธอบอกจะกินอะไร?!”
เสี่ยวอวี๋ทิงถังตกน้ำดัง “ตูม” โดนน้ำสาดกระเซ็นเต็มหน้า ปลาตัวใหญ่ในอ้อมแขนก็ลอยหายไปด้วย โมโหจนกระโดดเผงขึ้นไปบนหลังของเสี่ยวเยี่ยนหลานเซิง
อ้าปากงับหัวของเขา
“นายทำปลาตัวใหญ่ของฉันหายไป ชดใช้มาเลยนะ!”
“ไม่!” เสี่ยวเยี่ยนหลานเซิงมีศักดิ์ศรีมาก
“ง่ำ ๆ…”
“!!! ชดใช้ก็ชดใช้สิ อย่ามากัดหูฉันนะ!”
เสี่ยวอวี๋ทิงถังถึงยอมปล่อยปาก ถ่มน้ำลายดังถุย ๆ รู้สึกไม่ค่อยชอบมาพากล “ทำไมแกกัดแล้วรสหวานล่ะเนี่ย?”
ม่านตาของเสี่ยวเยี่ยนหลานเซิงสั่นไหว “…ฉันไม่ได้หวาน อย่ามาพูดจาไร้สาระนะ”