กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อได้ยินว่าในที่สุดศิษย์พี่ก็ยอมรับว่าตนเป็นหัวหน้า เสี่ยวอวี๋ทิงถังดวงตาทอประกายระยิบระยับ มุมปากยกยิ้มขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เธอกลั้นหยาดน้ำตาที่คลอเบ้า คว้าจับนิ้วมือที่เย็นเล็กน้อยของศิษย์พี่มาทาบลงบนเปลือกตา
“พี่แตะดูสิ ฉันไม่ได้ร้องไห้จริง ๆ นะ!”
“ได้” ปลายนิ้วของเจียงฝูเย่ลูบผ่านเปลือกตาที่ร้อนผ่าวเล็กน้อยของเธอ คลึงเบา ๆ เพื่อลดอุณหภูมิให้
เพื่อจะได้ไม่ให้เธอตื่นมาส่องกระจกพรุ่งนี้เช้าแล้วพบว่าตาบวมเป่ง จนต้องทำหน้าบูดเท้าสะเอวเดินเที่ยวถามไปทั่วว่าใครแอบเอากบเศร้ามากัดเธอตอนหลับ
เสี่ยวอวี๋ทิงถังยืนนิ่ง ๆ อย่างว่าง่ายให้ศิษย์พี่ลูบ พลันเหลือบไปเห็นครึ่งสายโซ่เงินที่ผลุบ ๆ โผล่ ๆ อยู่ตรงคอเสื้อของเขา สั่นไหวเบา ๆ อยู่ระหว่างกระดูกไหปลาร้าอันงดงาม