กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อวี๋ทิงถังอดไม่ได้ที่จะจมสู่ห้วงความคิด สิ่งที่ปลุกให้ตื่นคือกลางฝ่ามือเย็นเยียบที่ทาบลงบนหน้าผากกะทันหัน
“คุณนาย คุณโอเคไหมครับ?” เยี่ยนหลานเซิงขยับเข้ามาประชิดตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ นัยน์ตาสีฟ้าคู่นั้นจ้องมองอวี๋ทิงถังเขม็ง
อวี๋ทิงถังมองบนใส่เขา “ไง ยื่นหน้ามาใกล้ขนาดนี้อยากจะถอนขนจมูกฉันเหรอ?”
เยี่ยนหลานเซิง : ?
เขามองจมูกที่เกลี้ยงเกลาของเธอ ลังเลอยู่นานก่อนจะถาม “ขอถอนสักเส้นไว้เป็นที่ระลึกได้ไหมครับ? ผมจะเก็บรักษาไว้อย่างดีเลย”
“ไม่ได้ย่ะ”
“อ้อครับ”
ลู่จินไป๋เบียดพรวดเข้ามาผลักเขาออกไป ก่อนจะตะโกนลั่น “พี่สะใภ้! เล่อซีเหมือนจะเป็นลมไปแล้วครับ!!”
“แล้วทำไมนายไม่รีบอุ้มเธอไปที่ห้องล่ะ?”
“พี่สะใภ้ ผมอุ้มไม่ไหว!!”