กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อวี๋ทิงถังที่เพิ่งจะเอ่ยชมเขาไปหยก ๆ ว่าเปิดเผยสง่างาม: “…”
เล่อซีเบิกตากว้าง “ฉันก็ว่าทำไมคืนนั้นถึงเปิดตู้ไม่ออก ใต้เตียงก็ยังมีกล่องสุมอยู่อีก ที่แท้ก็เป็นเพราะพวกคุณทำฉันจนต้องแอบอยู่ในโต๊ะนี่เอง!”
เจียงไห่โหลว: “? โห เธอยังมีหน้ามาว่าคนอื่นอีกนะ ตัวเองก็ทำผมจนต้องไปหลบหลังกระถางต้นไม้เหมือนกันไม่ใช่เหรอ?”
จี้ซู่: “โง่จริง บนพื้นไม่มีที่ให้หลบ ไม่รู้จักเลียนแบบฉันไปโหนบนโคมไฟล่ะ?”
ขณะพูด เขายังแกว่งตัวไปมาสองที
“ผีอะไรเนี่ย ขำจะตายแล้ว ห้องแคบ ๆ แต่มีคนอยู่ไปทั่วทุกมุม”
“มีลางสังหรณ์ว่าถ้าบทนี้สามียังไม่ตาย ในคืนแต่งงานคงได้เปิดศึกตะลุมบอนกันแน่”
อวี๋ทิงถังส่งยิ้มให้กับการกระทำนี้ แล้วสะบัดหัวอย่างแรงเพื่อปิดไฟ