กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ศิษย์พี่ ศิษย์พี่ ไม่เจอกันนานเลย!” อวี๋ทิงถังมุดพรวดเข้าไปใต้ร่มอย่างรวดเร็ว เอาตัวเข้าไปแนบชิดถูไถเจียงฝูเย่เหมือนเช่นเคย “พี่คิดถึงฉันไหมอะ?”
เจียงฝูเย่ยังคงยืนนิ่งไม่ไหวติงภายใต้การบุกถูไถสะเปะสะปะราวกับลูกหมาของเธอ แม้แต่ระดับความสูงของร่มหยกก็ไม่เบี่ยงเบนไปแม้แต่น้อย
คงเป็นเพราะเคยชินจนเป็นเรื่องปกติไปแล้ว
“ไม่คิดถึง” เจียงฝูเย่ยกมือดันแก้มของเธอออก ริมฝีปากสีอ่อนยกขึ้นเล็กน้อย “บอกแล้วว่ากำลังทำเรื่องจริงจังอยู่ ห้ามทำตัวอ้อน”
เจ้าปลาไม่ฟัง
เจ้าปลาตื่นเต้น
เจ้าปลากอดคอศิษย์พี่แล้วแกว่งตัวหมุนรอบราวกับเก้าอี้ชิงช้า
เจียงฝูเย่ที่โดนรัดคอสีหน้าไม่เปลี่ยน ปล่อยให้เธอเล่นซนตามใจ ถึงขั้นทำผมสีเงินที่เซ็ตมาอย่างประณีตยุ่งเหยิงก็ไม่ใส่ใจ