กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อวี๋ทิงถังเงยหน้ายืดอก คราวนี้เขาก็ควรจะกลัวได้แล้วใช่ไหม?
ใครจะไปรู้ว่าอวี้จื๋อเดินเข้ามา ยื่นมือไปหาเธอ “สวัสดีครับบอส”
อวี๋ทิงถัง: ?
“มีอะไรก็พูด ไม่ต้องมาจับเนื้อต้องตัวฝ่าบาทของผม” เยี่ยนหลานเซิงจับมือของอวี้จื๋อไว้ แววรอยยิ้มไปไม่ถึงดวงตา
อวี้จื๋อ: “…”
“เพื่อนสนิทฉันทำงานที่บริษัทบันเทิงโม่อวี๋ ได้ยินว่าพวกเธอมีเวลาอู้งานโดยเฉพาะ ช่วงเช้าสิบโมงถึงสิบเอ็ดโมง ช่วงบ่ายสามโมงถึงสี่โมง อู้ครบหนึ่งเดือนยังมีเบี้ยขยันอู้งานด้วย”
“หา?!! ส่งเรซูเม่ไปทางไหนได้บ้าง? เรื่องนี้สำคัญกับฉันมาก”
“ไม่แนะนำให้ตั้งกฎแบบนี้นะ เพราะบริษัทพวกเราไม่มี”
“มิน่าล่ะราชินีอวี๋ถึงเอาการทำงานไม่มีวันหยุดทั้งปีมาเป็นการลงโทษ ที่แท้ในบริษัทเธอ การอู้งานถึงจะเป็นเรื่องหลักนี่เอง”