กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อวี๋ทิงถังแกะอมยิ้มอันหนึ่ง เสียงจากนอกประตูสั่นสะเทือนจนแก้วหูเธอเจ็บแปลบ “เกิดอะไรขึ้น นี่เป็นรายการแสดงในพิธีต้อนรับที่พวกนายจัดไว้เหรอ”
อวี๋ชีโจวเอ่ยปาก “อย่าไปสนใจพวกเขาเลย ตั้งแต่ลู่หรานขาหัก สองคนนี้ก็ต้องมาเล่นละครที่นี่วันละ…อื้อ”
ปากของเขาถูกยัดอมยิ้มรสซีอิ๊วเข้ามาโดยไม่ทันตั้งตัว ดวงตาแบบลูกหมาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย
“กินไปเถอะ” อวี๋ทิงถังแกะลูกอมรสบลูเบอร์รีใหม่อีกอัน พลางถามอย่างอยากรู้อยากเห็น “ลู่หรานขาหักแล้วยังไงต่อ พวกเขาไม่ไปโรงพยาบาล มาที่นี่ทำไมกัน”
“ได้ยินว่าร่างกายของเขาเหมือนกับเปลือกไม้เหี่ยวแห้ง ลอกคราบไม่หยุด คนใกล้จะไม่ไหวแล้ว” อวี๋ชีโจวขมวดคิ้ว “เหมือนถูกสิ่งอัปมงคลเข้าสิงยังไงยังงั้น”