กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงไห่โหลวพูดอย่างมั่นอกมั่นใจ “ตรงพื้นข้างคันนาแถวนี้น่ะ มีวางเรียงกันตั้งหลายแถว ฉันเห็นไม่มีใครเอาก็เลยหอบกลับมาน่ะสิ”
“นั่นไม่ใช่ไม่มีใครเอาหรอกนะ” อวี๋ทิงถังยิ้มน้อย ๆ “นั่นเขาเอาไปตากแดดไว้ต่างหาก”
“หือ? หินเอาไปตากแดดทำไมกัน?”
อวี๋ทิงถังอธิบายให้เขาฟังด้วยความหวังดี “หินแบบนี้ยังมีชื่อเรียกทางการอีกชื่อหนึ่งว่าก้อนมูลวัว ใช้ทำเชื้อเพลิงกับปุ๋ย”
เจียงไห่โหลวที่อุ้มก้อนมูลวัวอยู่เต็มอ้อมอก จู่ ๆ ก็อ่อนแอขึ้นมา “...ฮะ?”
“แกนี่นะเจ้าลิงจ๋อ ทำไมถึงชอบมีเรื่องกับขี้ขนาดนี้นะ? หรือว่าในดวงห้าธาตุแกจะขาดสิ่งนี้ไปจริง ๆ ?”
ริมฝีปากของเจียงไห่โหลวสั่นระริก ตรงหน้ามืดแปดด้าน
โจวอวิ๋นหลี่ที่เพิ่งโดนก้อนมูลวัวปาใส่ไปสองทีทำหน้าตาว่างเปล่าไปหมด
วินาทีถัดมา ทั้งสองคนก็แผดเสียงกรีดร้องออกมาพร้อมกัน
คนหนึ่งโยนก้อนมูลวัวในอ้อมอกทิ้งแล้วซวนเซวิ่งตรงไปยังห้องอาบน้ำ