กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“นายกวาดให้เร็วกว่านี้หน่อยไม่ได้เหรอ” อวี๋ทิงถังผุดเครื่องหมายคำถามเต็มหัว
ได้ยินเช่นนั้น เยี่ยนหลานเซิงก็ยกมือเรียวยาวงดงามขาวผ่องไร้ที่ติตุ ดั่งงานศิลป์คู่นั้นขึ้นมา ปลายนิ้วแดงก่ำเปรอะเศษกรวดทราย
“ขยะเยอะเกินไป เจ็บมือนิดหน่อย” สายตาเขาดูไร้เดียงสา
“หลับตาก็ไม่เจ็บแล้ว”
เยี่ยนหลานเซิง : ?
“ตอแหลนิด ๆ แบบนี้ ขอลัดคิวหน่อย”
“พี่สาว กางเกงเธอหล่นใส่หัวฉันแล้ว”
“ฉันสงสัยว่าเขาแกล้งอู้เพื่อจะได้เนียนไม่ยอมไป ผู้ชายแบบนี้เล่ห์เหลี่ยมเยอะ ต้องคิดหลอกให้อวี๋อวี๋ของเราทำงานแทนแน่ ๆ”
“อวี๋ทิงถัง เธอทบทวนตัวเองดูหน่อยไหมว่าทำไมแฟนคลับเธอถึงมีสันดานเหมือนเธอเปี๊ยบ”
อวี๋ทิงถังจ้องเยี่ยนหลานเซิงอู้เฉื่อยชาอยู่ครู่หนึ่ง จู่ ๆ ก็เอ่ยปาก “คุณเยี่ยน”