เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลายปีก่อน ตอนที่ซางชิงชิงเพิ่งมาถึงตระกูลอวี๋ได้ไม่นาน
เนื้อเรื่องในหนังสือกำลังดำเนินไปถึงฉากที่ “อวี๋จ้าวชิงกับอวี๋ปู้ชิวคิดถึงอวี๋ทิงถัง กลัวว่าเธอจะเบื่อตอนพักรักษาตัว จึงตั้งใจขอลาหยุดกับทางโรงเรียนเพิ่มเพื่อไปอยู่เป็นเพื่อนเธอที่อารามเต๋าหลาย ๆ วัน”
นั่นเป็นครั้งแรกที่ซางชิงชิงใช้สิทธิ์แก้ไขคำสองคำ
มันผลาญค่าความชื่นชอบและแต้มโชคทั้งหมดที่เธอมีในตอนนั้นไปจนเกลี้ยง
เธอเปลี่ยนคำว่า “คิดถึง” ให้กลายเป็น “ลืมเลือน”
ที่บังเอิญก็คือ พวกเขายังคงลาหยุด ทว่าระหว่างทางกลับบ้านกลับประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์จนต้องนอนโรงพยาบาลอยู่นานครึ่งเดือน
หลังจากนั้นเป็นต้นมา พวกเขาก็ไม่เคยนึกถึงอวี๋ทิงถังขึ้นมาอีกเลยจริง ๆ
…
อวี๋ทิงถังหันหน้าไป ก็เห็นบนหัวของซางชิงชิงเริ่มผุดฟองสีเขียวขึ้นมาอีกแล้ว
“ซางชิงชิง: ระบบ เมื่อไหร่ฉันถึงจะแก้ไขสองคำพร้อมกันได้อีก?”