เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
สิ้นเสียงพูด เงาร่างนั้นก็เดินเข้ามาใกล้
ผู้ชมในห้องไลฟ์เพ่งสายตามอง
เห็นเพียงหญิงสาวคนหนึ่งที่ใบหน้าครึ่งล่างเขียวจนเรืองแสง บนหัวผมชี้ฟูก้าวเข้ามาในกล้อง พลางหาววอดออกมาหนึ่งที
เธอเดินไปพลางพึมพำไปพลาง “เมื่อคืนไม่รู้โคมไฟดวงไหนพัง กระพริบจนฉันปวดตาไปหมด ง่วงจะตายอยู่แล้ว”
ห้องไลฟ์: ???
ไม่ใช่สิ? เธออยากจะส่องดูหน้าตัวเองหน่อยไหมว่ามันสว่างแค่ไหนกันแน่??
อวี๋ชีโจวตกใจตาค้างเหมือนน้องหมา แล้วก็โมโหเป็นฟืนเป็นไฟเหมือนน้องหมา “ฉันบอกแล้วใช่ไหมล่ะ? มาสก์หน้าแผ่นละสิบหยวนมันใช้ไม่ได้! ดูหน้าเธอตอนนี้สิ กะจะหลอกคนให้ตกใจตายหรือยังไง?!”
พ่อบ้านเป่ย “คุณชายสาม โปรดระงับโทสะครับ”
“ฉันระงับไม่ได้! นายรีบไปโยนไอ้พวกมาสก์พิษของเธอทิ้งให้หมดเดี๋ยวนี้เลยนะ! อีกสองสามวันค่อยให้ผู้เชี่ยวชาญดูแลผิวส่วนตัวของฉันมาจัดการให้เธอใหม่!”