ตอนที่_229_ขุดเจอที่หลบภัย

ตอนที่ 229: ขุดเจอที่หลบภัย

“เชี่ยเอ๊ย นั่นตัวอะไรวะ?”

เฉินเฟิงตกใจจนเหงื่อกาฬแตกพลั่ก หลุดอุทานออกมาตามสัญชาตญาณ ร่างทั้งร่างถอยกู่ไปด้านหลังสองก้าวโดยไม่รู้ตัว ดวงตาเบิกกว้างยิ่งกว่าลูกกระพรวนทองเหลือง จับจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างตาไม่กะพริบ

ท่ามกลางพายุ ฟ้าแลบแปลบปลาบผ่าลงมาถี่รัวอย่างยิ่ง เมื่อสายฟ้าเส้นถัดไปสาดแสงสว่างวาบไปทั่วขอบฟ้า สายตาของเฉินเฟิงก็กวาดมองไปทั่ว พยายามอย่างสุดกำลังเพื่อค้นหาร่างที่แวบหายไปเมื่อครู่

“หายไปแล้วเหรอ? หรือว่าเมื่อกี้ฉันตาฝาดไปเอง?”

เขาก้าวไปข้างหน้าสองก้าวตามสัญชาตญาณจนชิดขอบหน้าต่าง ทว่าเมื่อแสงฟ้าแลบสว่างขึ้นอีกหลายต่อหลายครั้ง เขาก็ยังคงควานหาร่างนั้นไม่เจอ

“เป็นไปไม่ได้น่า! เมื่อกี้ฉันเห็นชัดๆ เต็มสองตา”