ตอนที่_170_ปากยักษ์แห่งห้วงเหว

ตอนที่ 170: ปากยักษ์แห่งห้วงเหว

นับแต่มหันตภัยหนาวเหน็บผ่านพ้นไป ฝนกระหน่ำก็กลายเป็นเรื่องปกติในชีวิตประจำวันของผู้รอดชีวิต เหนือศีรษะดูคล้ายจะมืดมนอนธการอยู่ตลอดกาล เมฆตะกั่วหนาทึบกดทับจนทุกคนแทบจะหายใจไม่ออก

เฉินเฟิงได้ยินคนสวดอธิษฐานอยู่บ่อยครั้ง หวังให้มวลเมฆเหล่านี้ถูกฉีกกระชากออกไปโดยเร็ว ทุกคนต่างเฝ้าจินตนาการว่าวันที่เมฆหมอกสลายจนได้เห็นตะวันอีกครา จะน่าประหลาดใจและน่ายินดีเพียงใด

ทว่าเมื่อวันนี้มาถึงจริงๆ ในใจของผู้คนกลับไม่มีความยินดีแม้แต่น้อย มีเพียงความหวาดกลัวที่เอ่อล้นจนเต็มอก

สิ่งมีชีวิตขนาดยักษ์ราวกับหลุดออกมาจากบทท่องเที่ยวโดยเสรีของจวงจื่อ ได้พุ่งทะลวงผ่านม่านเมฆลงมาอย่างไร้สัญญาณเตือน มันยื่นส่วนหัวที่ทอดสายตามองไปไม่เห็นจุดสิ้นสุดออกมา ปรากฏสู่สายตาของทุกคนแบบนั้นเอง