คนนอกกฎหมายใต้เงาดวงดาว 31-40

บทที่ 31 ความผิดปกติของการแปลงกายเจ็ดสิบสองประการ

บทที่ 31 ความผิดปกติของการแปลงกายเจ็ดสิบสองประการ

เมื่อสวี่เล่อตื่นขึ้นมา สายฝนก็หยุดตกแล้ว เมฆดำทะมึนลอยพ้นไปจากฟากฟ้าราตรี เผยให้เห็นดวงดาวเปลี่ยวเหงาเพียงไม่กี่ดวงเบื้องบน ท้องฟ้ายามค่ำคืนของเขตตงหลินเดิมทีก็แทบมองไม่เห็นดวงดาวอยู่แล้ว ยามนอนราบอยู่บนพื้น สวี่เล่อหรี่ตาพลางแยกแยะได้ว่าดาวดวงไหนเป็นดวงไหน ราวกับประโยคที่มักพบเห็นในนิยาย เขาไม่รู้เลยว่าเวลาล่วงเลยไปนานเท่าใด นาฬิกาข้อมือของเขาถูกแทนที่ด้วยกำไลโลหะ ภายใต้ความเจ็บปวดแสนสาหัส ความหมดสติ และความสะเทือนขวัญทางจิตใจ ทำให้เวลาในยามนี้เลือนรางเป็นพิเศษสำหรับเขา

การนอนบนพื้นชื้นแฉะไม่ใช่เรื่องน่ารื่นรมย์ แม้ใบไม้ร่วงจะนุ่มลงเพราะน้ำฝนจนดูเหมือนผ้านวมบนเตียง แต่กลิ่นกลับชวนคลื่นเหียน ทว่าสวี่เล่อไม่ได้ลุกขึ้นมา เพราะเขาเหนื่อยล้า หิวโหย และอ่อนแรงอย่างยิ่ง ความเมื่อยล้าที่แทรกซึมจากกระดูกสู่กล้ามเนื้อซึมผ่านรูขุมขนออกมา ทำให้เขาไม่อยากขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย

เขาเพียงนอนนิ่งๆ อยู่ในป่าฤดูใบไม้ร่วงหลังสายฝน ดวงตาเบิกกว้าง เหม่อมองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวอันไม่กระจ่างชัดเบื้องบน เนิ่นนานหลังจากนั้น เขาจึงตะเกียกตะกายยันตัวขึ้นมาแล้วพ่นลมหายใจยาว ความรู้สึกที่แฝงอยู่ในเสียงถอนหายใจนั้นลึกซึ้งเสียจน แม้จะยังอยู่ในวัยเยาว์ เขาก็เริ่มสัมผัสได้ถึงรสชาติความผันแปรของชีวิต