เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 497
"บ้านเรากำลังจะถูกรื้อแล้วเหรอ?"
หวางโหรวมองลานบ้านหลังใหญ่ตรงหน้า แม้จะเก่าแก่ทรุดโทรมไปบ้าง แต่กลับเต็มไปด้วยความทรงจำ สีหน้าของเธอจึงเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์
เพิ่งผ่านปี 2008 มาได้ไม่นาน เมืองหลวงก็ราวกับกำลังมีการก่อสร้างไปทั่วทุกหนแห่ง ไม่ว่าจะเดินไปทางไหนก็เห็นแต่รั้วกั้นเขตก่อสร้างสีเขียวและได้ยินเสียงก่อสร้างดังไม่ขาดสาย
แม้ว่าตอนนี้ครอบครัวของเธอจะทำธุรกิจด้านนี้เช่นกัน แต่เธอกลับไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า วันหนึ่งบ้านเก่าของตัวเองจะถึงคราวถูกรื้อถอนเพื่อเวนคืนที่ดินด้วย
เธอยืนอยู่ตรงนั้นพลางพูดว่า "ฉันเสียดายมากเลย ตอนนี้ก็ไม่ได้ขาดแคลนบ้านที่จะอยู่สักหน่อย ทำไมคนที่มาขอเวนคืนที่ดินถึงต้องมาเจาะจงบ้านเราด้วยนะ?"
เพื่อนสาวทั้งสามคนพากันเข้ามาล้อมรอบ เมื่อได้ยินดังนั้น ต่างก็ชกเธอไปคนละหมัด
"คุณนายเศรษฐี ถอนคำพูดเมื่อกี้ของเธอเดี๋ยวนี้เลยนะ!"