กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 495
รอยยิ้มของปู้หมิงค่อย ๆ แข็งค้างไปทีละน้อย
ชายชราตัวเล็กที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาเขาในตอนนี้ รูปร่างไม่สูงนัก ค่อนข้างผอม อายุอานามก็มากแล้ว ดูเป็นผู้สูงวัยคนหนึ่ง
แต่...
ใบหน้านั้น...
ให้ตายสิ!!!
เขารู้สึกราวกับได้ย้อนกลับไปในห้องเรียนอีกครั้ง กลับไปเป็นนักศึกษาชายผู้ทรงเกียรติที่ได้รับความเอ็นดูเป็นพิเศษจากเหล่าหวาง...
รอยยิ้มที่เคยสดใสพลันแข็งค้าง
ใบหน้าแทบจะบิดเบี้ยว
ทั้งร่างแทบจะแตกสลาย