เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 474
เหล่าหวางหนีบหนังสือที่นักศึกษามอบให้อย่างกระตือรือร้นไว้ในมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ถือกระติกน้ำเก็บความร้อน เดินกลับบ้านด้วยความชื่นใจ
สายลมฤดูใบไม้ผลิพัดผ่านร่างกาย ให้ความรู้สึกนุ่มนวลสบายตัว แม้แต่มองหญ้าต้นเล็ก ๆ ข้างทาง เขายังรู้สึกว่ามันเขียวขจีและน่ารักไปหมด
เมื่อเดินมาถึงประตูรั้วบ้านตัวเอง ก็เห็นเจ้าหนูอ้วนบ้านข้าง ๆ สะพายกระเป๋านักเรียนกลับมาพอดี เขาจึงเผยรอยยิ้มใจดีออกมา
"เจ้าหนูอ้วน เลิกเรียนแล้วเหรอ! วันนี้เรียนเป็นยังไงบ้าง? สอบหรือเปล่า? ได้กี่คะแนนล่ะ?"
ในวัยเรียน นอกจากนักเรียนที่มีผลการเรียนอยู่ในอันดับต้น ๆ แล้ว คนอีกเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ที่เหลือล้วนมีปมฝังใจกับคำถามประโยคนี้
เจ้าหนูอ้วนเองก็ไม่มีข้อยกเว้น น่าเสียดายที่ตอนนี้เขาจัดอยู่ในประเภทเด็กเรียนไม่เอาไหน
……
เจ้าหนูอ้วนเด็กเรียนไม่เอาไหนสูดจมูกฟืดฟาด ฤดูใบไม้ผลิอุณหภูมิกลางวันกับกลางคืนต่างกันมาก ช่วงสองวันนี้เขาจึงเป็นหวัดเล็กน้อย
อาการไม่ได้ร้ายแรง ไม่มีอาการอื่นใดเป็นพิเศษ เพียงแต่รู้สึกอยากน้ำมูกไหลอยู่ตลอดเวลา