เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 468
ฤดูใบไม้ผลิของเมืองหลวงมาถึงค่อนข้างเร็ว
แม้ว่าฤดูใบไม้ผลิปีนี้จะดูเหมือนเป็นของปลอมอยู่บ้างก็เถอะ ทั้งใบหลิวเริ่มแตกยอด เครื่องทำความร้อนก็หยุดทำงานแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังต้องสวมเสื้อผ้าทับกันสองสามชั้นถึงจะรู้สึกอบอุ่น
แต่กาลเวลาก็ยังคงเคลื่อนผ่านไปอย่างช้า ๆ เช่นเดียวกับสายน้ำที่ไหลไปข้างหน้า ไม่เคยยอมหยุดรอให้ปีเดือนใด
ติงเวยรู้สึกถึงเรื่องนี้ได้อย่างลึกซึ้ง
ทั้งที่ตอนนี้เพิ่งอยู่ในภาคเรียนที่สองของปีสอง เธอกลับเริ่มสัมผัสได้แล้วว่าเหล่าเพื่อนสนิทกำลังค่อย ๆ ก้าวเดินไปบนเส้นทางของตัวเอง และการเปลี่ยนแปลงเหล่านั้นก็นำมาซึ่งการแยกจากกัน
เดือนมีนาคมเป็นช่วงเวลาที่เหมาะที่สุดสำหรับการนำเสื้อผ้าฤดูใบไม้ผลิออกวางขาย เฉินซืออวี่ถึงกับกินนอนอยู่ในเขตอีคอมเมิร์ซติดต่อกันเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์ แม้จะเข้าเรียนอย่างขยันขันแข็ง แต่พอเลิกเรียนก็ไม่มีเวลาแม้แต่จะนั่งคุยกันสักพัก ต้องรีบร้อนขับรถไปยังร้านค้าออนไลน์ของตัวเองทันที
ต่อให้มีเวลาว่างบ้าง อย่างไรก็ต้องแบ่งเวลาให้แฟนหนุ่มด้วยเหมือนกัน ทุกวันนี้พี่เสี่ยวตู้จะหาเวลาว่างออกมาได้สักครั้งก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย
โชคดีที่งานของทั้งสองคนมีส่วนที่เกี่ยวข้องกันอยู่เสมอ เมื่อเฉินซืออวี่มีสินค้าใหม่ชิ้นสำคัญที่ต้องถ่ายภาพ อย่างไรก็ต้องมาหาเขาอยู่ดี
ไม่อย่างนั้น ในเมื่อทุกคนต่างยุ่งกันขนาดนี้ หากการคบหากันทำให้ซืออวี่เสียเวลาและกระทบกับการหาเงินเข้า มีหวังได้เลิกกันแน่นอน