เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 437
รถยนต์แล่นไปยังบ้านของป้าใหญ่อย่างราบรื่น โจวไห่เทานั่งอยู่ที่เบาะข้างคนขับ เวลานี้เขาคอยเหลียวมองไปทางเบาะหลังเป็นระยะ ๆ ในที่สุดก็ยอมรับอย่างเสียไม่ได้ว่า หน้าตาของผู้ชายที่เข้าสู่สังคมการทำงานคนนี้ ดูเข้ากับพี่สาวของเขาอยู่ไม่น้อย
ส่วนเรื่องบุคลิก... บุคลิกก็พอใช้ได้ละมั้ง ถือว่าผ่านไปได้อย่างหวุดหวิด
เมื่อเห็นพ่อแท้ ๆ ของตัวเองพูดคุยกับเซี่ยเหยียนเป็นระยะ ก่อนจะหัวเราะจนหุบยิ้มไม่ลง น้องไห่เทาก็ยังคงรู้สึกไม่ยอมรับอยู่ในใจ
หน้าตาดูดี ไม่ได้หมายความว่านิสัยจะดีตามไปด้วยเสียหน่อย
เขาคิดว่าตัวเองปล่อยให้พ่อถูกผู้ชายที่เข้าสู่สังคมการทำงานคนนี้หลอกไม่ได้!
ลองคิดดูสิ ตลอดหนึ่งภาคเรียนที่เขาไปเรียนมหาวิทยาลัย กลับไม่เคยเห็นสองคนนี้อยู่ด้วยกันเลยสักครั้ง!
แม้แต่ตอนนัดเดตกัน ยังนัดกินข้าวด้วยกันไม่ได้เลยด้วยซ้ำ อีกฝ่ายทำงานจริง ๆ หรือเปล่า?
มีหน่วยงานไหนยุ่งขนาดนั้นด้วยหรือ?
เห็นชัด ๆ ว่าหลอกพี่สาวของเขาที่แสนซื่อและใจดีให้มาเป็นแฟนต่างหาก ผู้หญิงทั่วไปที่ไหนจะยอมกันล่ะ?