เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 406
"เอาล่ะ"
ติงเวยปลอบทั้งสองคน "เรื่องแค่นี้ก็ต้องโมโหด้วยหรือ?"
"เธอมีความแค้นกับพวกเรา ก็เลยจับพวกเรามารวมกันแล้วเปลี่ยนให้เป็นตัวประกอบในนิยาย แค่ใช้นิ้วเท้าคิดก็เดาออกแล้วไม่ใช่หรือ?"
"ตอนนี้จะโมโหไปทำไม? ถ้าทนไม่ไหวจริง ๆ ก็ลองคิดดูสิว่าเธอเขียนนิยายลงเว็บไซต์ของฉัน เท่ากับทำงานให้ฉันแท้ ๆ แต่กลับไม่รู้อะไรเลยสักนิด พอคิดแบบนี้แล้ว รู้สึกโล่งใจขึ้นเยอะไหม?"
"ไม่ใช่อย่างนั้น"
เฉินซืออวี่มองเธออย่างจนใจ
"ฉันอ่านนิยายของเธอมาตั้งกี่เรื่องแล้ว พล็อตก็วนอยู่แค่แบบเดิม ๆ แน่นอนว่าฉันไม่ได้โมโหถึงขนาดนี้เพราะเรื่องนั้นหรอก—"
"แต่ปัญหาคือ วันนี้ซานซานบอกว่าเธอกดเข้าไปดูในช่องความคิดเห็น แล้วพบว่าทุกคนกำลังพูดถึงตัวละครชายรองที่เพิ่งปรากฏตัวกันอย่างคึกคัก นักเขียนเจ้าของเรื่องตอบว่าเป็นผู้ชายที่เธอเจอในชีวิตจริง ทั้งสองตกหลุมรักกันตั้งแต่แรกเห็น ต่างฝ่ายต่างมีใจให้กัน ตัวละครชายรองคนนี้ก็เขียนขึ้นจากภาพของผู้ชายที่อยู่ในใจเธอ"
"ตัวละครชายรองคนนี้ปรากฏตัวมาได้หนึ่งเดือนแล้ว ถึงจะเป็นแค่ตัวประกอบ แต่กลับถูกบรรยายออกมาได้ดีงามและสมจริงเกินไป จนคนอ่านต่างพากันบอกว่าเขาเหนือกว่าพระเอกเสียอีก แถมยังแนะนำให้นักเขียนเปลี่ยนคู่พระนางด้วย"